ઈમાન, અમાનત અને સત્તા: આલીમો, પીરો અને સૈયદો માટે આત્મચિંતનનો દસ્તાવેજ
ભારત જેવી લોકશાહીમાં ચૂંટણી એ માત્ર સરકાર બદલવાનો ઉત્સવ નથી, પરંતુ તે દેશના નાગરિકોના ચારિત્ર્ય અને ઈમાનની કસોટીનો સમય છે. ખાસ કરીને મુસ્લિમ સમુદાયમાં, જ્યાં ધાર્મિક માર્ગદર્શકોની વાતને અત્યંત આદર આપવામાં આવે છે, ત્યાં તેમની જવાબદારી અનેકગણી વધી જાય છે. પરંતુ વર્તમાન સમયમાં જ્યારે સત્તાના લાલચુ નેતાઓ અને પૈસાના મોહમાં અંધ બનેલા કેટલાક ધર્મગુરુઓ વચ્ચે ‘જુગલબંધી’ જોવા મળે છે, ત્યારે ઇસ્લામી સિદ્ધાંતો અને ઇતિહાસના અરીસામાં સત્ય જોવું અનિવાર્ય છે.
૧. સત્તા અને ઈમાન: હદીસ શરીફનું માર્ગદર્શન
ઇસ્લામમાં સત્તા કે શાસન એ માત્ર એક હોદ્દો નથી, પરંતુ એક ભીષણ જવાબદારી અને અમાનત છે. હઝરત અબુ ઝર (રદીઅલ્લાહો અનહુ)ની રિવાયત મુજબ, અલ્લાહના રસૂલ ﷺ એ ફરમાવ્યું કે સત્તા કયામતના દિવસે “શરમ અને પસ્તાવાનું કારણ” બનશે, સિવાય કે તે વ્યક્તિ માટે જેણે તેની જવાબદારીઓ પૂરી કરી હોય. શ્રેષ્ઠ શાસક તે છે જે જનતાને પ્રેમ કરે અને જનતા તેને દુઆ આપે. પોતાની શક્તિનો ઉપયોગ લોકોના કલ્યાણ માટે કરવો એ ઈમાનનો ભાગ છે. નબી કરીમ ﷺ નું મશહૂર ફરમાન છે: “તમારામાંથી દરેક વ્યક્તિ રખેવાળ છે અને દરેકને તેના હાથ નીચેના લોકો વિશે પૂછવામાં આવશે.”
૨. લોકશાહી અને ખિલાફત: ન્યાયનો બુનિયાદી તફાવત
લોકશાહી એ જનમતના આધારે ચાલતી માનવસર્જિત વ્યવસ્થા છે, જ્યાં બહુમતી પાસે સત્તા છે. ઇસ્લામી ખિલાફત તેનાથી વિપરીત ‘ઈશ્વરીય ન્યાય’ અને ‘અદલ’ પર આધારિત છે.
- લોકશાહી: સત્તાનો સ્ત્રોત પ્રજા છે.
- ખિલાફત: સર્વોચ્ચ સત્તા અલ્લાહની છે, અને ખલીફા માત્ર શરીઅતનો અમલ કરાવનાર ‘નાઈબ’ (પ્રતિનિધિ) છે. પ્રથમ ખલીફા હઝરત અબુ બકર સિદ્દીક (રદીઅલ્લાહો અનહુ) એ સત્તા સંભાળતા જ કહ્યું હતું કે, “જો હું આડા રસ્તે જાઉં (અન્યાય કરું) તો મને સીધો કરી દેજો.” આજના સમયમાં આલીમોની જવાબદારી એ છે કે તેઓ નેતાઓને ‘સીધા’ રાખવાનું કામ કરે, નહીં કે તેમના અન્યાય પર ધાર્મિક મહોર મારે.
૩. ઇતિહાસની સાખ: ન્યાય માટે બલિદાનની પરંપરા
- હઝરત ઇમામ હુસૈન (રદીઅલ્લાહો અનહુ)ની : કરબલાના મેદાનમાં તેમણે યઝીદની જુલમી સત્તા સામે શહાદત વહોરી પણ ‘બૈત’ (સમર્થન) ન આપ્યું. જે સૈયદો આજે સ્વાર્થમાં આવીને અન્યાયી પક્ષોના એજન્ટ બને છે, તેમણે પોતાના પૂર્વજોના રક્તને યાદ કરવું જોઈએ.
- ઇમામ અબુ હનીફા (રદીઅલ્લાહો અનહુ)ની : બાદશાહની ‘કાઝી’ બનવાની ઓફર ઠુકરાવી જેલની યાતનાઓ સ્વીકારી, પણ સત્તાના તાબે ન થયા. તેમનો સંદેશ સ્પષ્ટ હતો: આલીમનું સ્થાન બાદશાહના દરબારમાં નહીં, પણ સત્યના પક્ષમાં હોવું જોઈએ.
૪. અંગ્રેજોની જાગીરદારી અને ‘સરકારી’ પીરોનો કાળો ઈતિહાસ
અંગ્રેજોની જાગીરદારી પ્રથા: સિંઘ અને પંજાબના ‘સરકારી’ પીરોનો ઈતિહાસ
અંગ્રેજોએ ૧૮૪૩માં સિંઘ જીત્યા પછી જોયું કે અહીંના ‘પીર’ પાસે હજારો મુરીદોનું સૈન્ય છે. જો આ પીરો અંગ્રેજો વિરુદ્ધ ફતવો આપે, તો અંગ્રેજોનું ટકવું મુશ્કેલ હતું. આથી, સર ચાર્લ્સ નેપિયર (Charles Napier) અને ત્યારબાદના ગવર્નરોએ ‘લેન્ડ ગ્રાન્ટ’ (Land Grant) અને ‘સનદ’ ની નીતિ અપનાવી.
૧. સિંઘના પ્રભાવશાળી જાગીરદારો અને તેમની જાગીરો:
સિંઘમાં અંગ્રેજોએ પીરો અને સૈયદોને મુખ્યત્વે બે હેતુથી જમીનો આપી: એક, તે અંગ્રેજ સરકારના જાસૂસ બને, અને બીજું, તેઓ જનતામાં અંગ્રેજોની નૈતિક સ્વીકૃતિ કરાવે.
મખદૂમ ઓફ હાલા (Makhdoom of Hala): મખદૂમ પરિવાર સિંઘમાં અત્યંત આદરણીય હતો. અંગ્રેજોએ તેમને હજારો એકર જમીન ‘ખારીજ-જમા’ (કર મુક્ત) તરીકે આપી.
મખદૂમ નોહના વંશજોને હૈદરાબાદ અને મટિયારી જિલ્લામાં મોટી જાગીરો સોંપવામાં આવી હતી.
ખેરપુરના પીરો (Pirs of Khairpur): ખેરપુરના મીરો અને પીરોએ અંગ્રેજો સાથે સંધિ કરી હતી. તેમને હજારો એકરની જાગીરો ઉપરાંત અંગ્રેજ સરકારે ‘ખિતાબો’ પણ આપ્યા હતા.
પીર ગુલામ મુજતબા શાહ: તેમને સિંધના થરપારકર અને હૈદરાબાદ વિસ્તારમાં મોટી જમીનો આપવામાં આવી હતી. બદલામાં તેમણે અંગ્રેજોને સરહદી વિસ્તારોમાં જાસૂસી અને શાંતિ જાળવવામાં મદદ કરી હતી.
સૈયદ મોહમ્મદ ફાઝલ શાહ: સિંધના જેકોબાબાદ અને ઉપલા સિંધના વિસ્તારોમાં તેમને જાગીરદાર બનાવવામાં આવ્યા હતા જેથી તેઓ આદિવાસી બળવાઓને રોકી શકે.
૨. પંજાબના ‘ગાદીનશીન’ જાગીરદારો પંજાબમાં અંગ્રેજોની નીતિ ‘કેનાલ કોલોનાઈઝેશન’ (નહેર વસાહત) ની હતી. નવી નહેરો કાઢીને જે જમીનો ઉપજાઉ બની, તે જમીનો અંગ્રેજોએ વફાદાર પીરોને વહેંચી દીધી.
મુલતાનના ગિલાની સૈયદો: મુલતાનના પીરોએ અંગ્રેજોને ૧૮૪૮-૪૯ના શિખ યુદ્ધો દરમિયાન મદદ કરી હતી. તેના બદલામાં પીર સૈયદ ઝૈનુલ આબેદીન અને તેમના પરિવારને મુલતાન અને મુઝફ્ફરગઢ જિલ્લામાં હજારો એકર જમીન ઇનામમાં મળી. પાકપટ્ટનના દિવાન (Diwan of Pakpattan): હઝરત બાબા ફરીદુદ્દીન ગંજશકર (રહ.) ની ગાદીના ગાદીનશીનોને અંગ્રેજોએ હજારો એકર જમીન અને વહીવટી સત્તાઓ આપી હતી. અંગ્રેજોએ તેમને ‘ઓનરરી મેજિસ્ટ્રેટ’ ના હોદ્દા પણ આપ્યા હતા.
ગોલરા શરીફ અને તૌંસા શરીફના કેટલાક વંશજો: જોકે ઘણા પીરોએ અંગ્રેજોનો વિરોધ કર્યો હતો, પરંતુ કેટલાક નાના ગાદીનશીનોને જમીનો આપીને પંજાબના આંતરિક વિસ્તારોમાં શાંતિ રાખવા માટે ખરીદવામાં આવ્યા હતા.
૩. જાગીરોના બદલામાં અંગ્રેજોએ શું કામ લીધા? અંગ્રેજો આ જમીનો મફતમાં આપતા નહોતા. તેઓ પીરો અને સૈયદો પાસેથી નીચે મુજબની ‘સેવાઓ’ લેતા હતા:
૧. લશ્કરી ભરતી (Recruitment): પ્રથમ વિશ્વયુદ્ધ (૧૯૧૪-૧૯૧૮) દરમિયાન અંગ્રેજોને માણસોની જરૂર હતી. પંજાબના પીરોએ પોતાના મુરીદોને ફતવા આપ્યા કે “અંગ્રેજ સરકાર માટે લડવું એ જિહાદ છે!” બદલામાં અંગ્રેજોએ આ પીરોને ‘સર’ (Sir) અને ‘ખાન બહાદુર’ ના ખિતાબો આપ્યા.
૨. જાસૂસી (Espionage): પોતાના જ મુરીદોમાં કોણ અંગ્રેજ વિરોધી પ્રવૃત્તિ કરે છે, તેની બાતમી આ જાગીરદાર પીરો અંગ્રેજ કલેક્ટરને પહોંચાડતા.
૩. ચૂંટણીમાં મદદ: ૧૯૧૯ અને ૧૯૩૫ના સુધારાઓ પછી જ્યારે મર્યાદિત ચૂંટણીઓ શરૂ થઈ, ત્યારે અંગ્રેજોએ આ જાગીરદાર પીરોનો ઉપયોગ કરીને રાષ્ટ્રવાદી નેતાઓને હરાવવા માટે કર્યો.
૪. કરાંચી અને લાહોરમાં શાંતિ: જ્યારે પણ આઝાદીની લડતના આંદોલનો થતા, ત્યારે આ પીરો પોતાના મુરીદોને રસ્તા પર ઉતરતા રોકતા.
૪. જાગીરદારીનું સ્વરૂપ અને નામો તે સમયે બે પ્રકારની જાગીરો મુખ્ય હતી: સનદ જાગીર: જે રાજા કે અંગ્રેજ દ્વારા લેખિત દસ્તાવેજ (સનદ) સાથે આપવામાં આવતી. ઈનામ જમીન: જે કોઈ ચોક્કસ સેવાની ખુશીમાં ભેટ તરીકે મળતી.
જાગીરોના કામ: આ જાગીરદારોને પોતાના વિસ્તારમાં કર ઉઘરાવવાની, નાની અદાલતો ચલાવવાની અને પોલીસ રાખવાની પણ સત્તા હતી. આનાથી તેઓ પોતાના વિસ્તારના ‘નાના રાજા’ બની ગયા હતા.
૫. વિરોધ કરનારા પીરો: એક ઉજળી બાજુ આ ઈતિહાસમાં બધા જ પીરો વેચાયા નહોતા. પીર સિબગતુલ્લાહ શાહ (બીજા પીર પાગારો) એ અંગ્રેજોની જમીનો અને લાલચો ઠુકરાવી દીધી હતી. તેમણે ‘હુર’ ચળવળ શરૂ કરી અને સૂત્ર આપ્યું હતું: “વતન યા કફન”. અંગ્રેજોએ ૧૯૪૩માં તેમને ફાંસી આપી અને તેમની જાગીરો જપ્ત કરી લીધી. આ એવા લોકો હતા જેમણે સાચું બલિદાન આપ્યું.
આજના સમય માટે ચેતવણી આ ઈતિહાસ પરથી આજના આલીમો અને પીરોએ શીખવાનું છે કે: અંગ્રેજોએ જે રીતે ‘જમીન’ આપીને પીરોને ગુલામ બનાવ્યા હતા, આજે પણ સત્તાધીશો ‘ફંડ’ અને ‘પોસ્ટ’ આપીને આલીમોને ખરીદે છે. જ્યારે ધર્મગુરુઓ જાગીરદાર કે સત્તાલક્ષી બને છે, ત્યારે તે પોતાના મુરીદો અને કૌમનો સોદો કરે છે. ખરો આલિમ એ છે જે અંગ્રેજોના ‘જાગીરદાર પીરો’ જેવો નહીં, પણ મૌલાના આઝાદ અને પીર પાગારા જેવો નીડર હોય. નિષ્કર્ષ: સિંઘ અને પંજાબનો આ કાળો ઈતિહાસ સાક્ષી છે કે જ્યારે પણ ધર્મ અને સત્તા વચ્ચે ‘લાલચ’ નો સંબંધ જોડાયો છે, ત્યારે સામાન્ય જનતાનું શોષણ થયું છે. આજના આલીમોએ નક્કી કરવાનું છે કે તેઓ અલ્લાહના બંદા બનીને રહેશે કે પછી આજના યુગના ‘સરકારી જાગીરદાર’ બનીને ઈમાનનો સોદો કરશે.
૫. આધુનિક ભારતનો આદર્શ: મૌલાના અબુલ કલામ આઝાદ
સ્વતંત્ર ભારતની રાજનીતિમાં મૌલાના આઝાદ એક ઉચ્ચ કક્ષાના સૈયદ, આલિમ અને નિઃસ્વાર્થ નેતા હતા. તેમણે ક્યારેય પદ કે પૈસા માટે દીનનો સોદો ન કર્યો. આઝાદી પછી શિક્ષણ મંત્રી તરીકે તેમણે હજારો સંસ્થાઓ સ્થાપી, પણ જ્યારે અવસાન થયું ત્યારે તેમની પાસે બેંક બેલેન્સના નામે શૂન્ય હતું. આજના આલીમો જે ચૂંટણીમાં ‘ગ્રાન્ટ’ માટે લાળ ટપકાવે છે, તેમણે મૌલાનાના ચારિત્ર્યનો અભ્યાસ કરવો જોઈએ.
૬. કુરાન અને હદીસની ચેતવણી: આખિરતની તૈયારી
અલ્લાહ પાકે કુરાનમાં ફરમાવ્યું: “અને મારી આયતોને થોડી કિંમતે વેચી ન નાખો.” (સૂરહ બકરા: ૪૧) જે આલીમો પૈસા માટે અન્યાયી પક્ષોને ટેકો આપે છે, તેઓ પોતાના પેટમાં જહન્નમની આગ ભરી રહ્યા છે. હદીસ મુજબ, “કયામતના દિવસે સૌથી સખત અઝાબ તે આલીમને થશે જેણે પોતાના જ્ઞાનનો સદુપયોગ ન કર્યો હોય.” ચૂંટણીમાં તમારો મત એક ‘ગવાહી’ (સાક્ષી) છે. ખોટી સાક્ષી આપવી એ ઇસ્લામમાં સૌથી મોટા ગુનાઓમાંથી એક છે.
નિષ્કર્ષ અને નસિહત
ચૂંટણીઓ આવશે અને જશે, નેતાઓ પદ ભોગવશે, પણ કૌમની કિસ્મત સાથે રમત રમનારા આલીમો અને પીરોએ અલ્લાહની અદાલતમાં જવાબ આપવો પડશે. ૧. પૈસાની લાલચ છોડો: સાચો આલિમ ક્યારેય વેચાય નહીં. ૨. ગરીબોનું હિત જુઓ: મત તેને જ આપો જે ન્યાય સ્થાપિત કરે અને દલીતો,ગરીબો અને લઘુમતીઓના હકોનું રક્ષણ કરે. ૩. સાચા આલીમો જાગો: જો તમે ડર કે સ્વાર્થમાં ચૂપ રહેશો, તો આ કથિત ‘સરકારી માર્ગદર્શકો’ આખી કૌમને ગુમરાહ કરી દેશે.
અંતિમ શબ્દ: સત્તાનો નશો ક્ષણિક છે, પણ ઈમાનની સુરક્ષા કાયમી છે. કચ્છની પવિત્ર ધરતી અને ઇસ્લામના ગૌરવશાળી ઇતિહાસને આ ‘સરકારી માર્ગદર્શકો’ ના હાથે લૂંટાતા બચાવવાની જવાબદારી આજના જાગૃત નાગરિકોની છે. આ લેખનો હેતુ કોઈ વ્યક્તિગત નિંદા નથી, પણ સમાજને ‘રહેબર’ અને ‘રહઝન’ વચ્ચેનો તફાવત સમજાવવાનો છે.
ખાનકાહ-એ-આલિયા
નકશ઼બંદીયા-ચિશ્તિયા-સાબિરીયા-અશરફીયા,
ભુજ કચ્છ.